Εργαζόμενοι, υποψήφιοι άνεργοι

Η ανεργία στην Ευρωπαϊκή Ενωση αγγίζει το 10% του ενεργού πληθυσμού. Οι άνεργοι σε όλη την Ε.Ε. πλησιάζουν τα 24 εκατ. Το υψηλότερο ποσοστό καταγράφεται στην Ισπανία, με 22,9%. Στην Ελλάδα, τα στοιχεία της Eurostat τοποθετούν την ανεργία στο 19,2%. Αλματώδη άνοδο σημειώνουν τα ποσοστά και στην Ιταλία: το 31% των νέων από 15 έως 24 ετών είναι χωρίς εργασία. Νέο ιστορικό ρεκόρ. «Η ανεργία της νέας γενιάς είναι μια πραγματική πληγή στη χώρα μας», σχολίασε ο Ιταλός τεχνοκράτης πρωθυπουργός Μάριο Μόντι.

Η ανάγνωση των στατιστικών γίνεται περισσότερο δυσοίωνη από την έλλειψη διαφαινόμενης προοπτικής. Πώς και πότε θα αρχίσουν να επουλώνονται οι «πληγές»; Πριν από μήνες, μια φράση του οικονομολόγου Αρίστου Δοξιάδη έκανε τον γύρο των ΜΜΕ και του Διαδικτύου: «Μισό με ένα
εκατομμύριο άνθρωποι πρέπει να αλλάξουν δουλειά στην Ελλάδα. Να φύγουν από εσωστρεφή επαγγέλματα και να προσανατολιστούν στη βιομηχανία, στη γεωργία, στον τουρισμό, στην τεχνολογία που εξάγεται, στη ναυτιλία». Αποψη που έχει διατυπώσει αναλυτικά και σε άρθρα του: «Οπως αλλάζει η σύνθεση της παραγωγής στη βιομηχανία (πόσα βυρσοδεψεία έχουν μείνει στην εποχή των συνθετικών υφασμάτων;) έτσι αλλάζει και η σύνθεση των επαγγελμάτων της μεσαίας τάξης. Αν προσπαθήσει το κράτος να κρατήσει ζωντανά και σε μεγάλους αριθμούς τα επαγγέλματα που τείνουν να χαθούν γιατί ο κόσμος στρέφεται σε νέες λύσεις, είναι σαν να προσπαθεί στην εποχή του mp3 να επιβάλει ζωντανή ορχήστρα σε κάθε πάρτι».

Η ανεργία στην Ελλάδα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε παρόμοιες αγκυλώσεις, που συρρικνώνουν την παραγωγική βάση. Πόσο να αντέξει μια οικονομία ανθρώπους που προσλαμβάνονται στο Δημόσιο χωρίς αντικείμενο; Από την άλλη, το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος, που δηλώνει με κάθε τρόπο την αλλεργία του στις διαρθρωτικές αλλαγές, κάνει ό,τι μπορεί για να δυσκολέψει την αναζήτηση νέων εργασιών για τη μεσαία τάξη, με εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες νόμων και εγκυκλίων, πάνω στις οποίες σκοντάφτει κάθε επιθυμία επαγγελματικής μετατόπισης ή αλλαγής, με τα κατακερματισμένα ασφαλιστικά ταμεία (καταρρέοντα, καθώς μειώνεται ο αριθμός νέων ασφαλισμένων) κ.ο.κ.

Με τους ρυθμούς που προχωράει η ύφεση, χωρίς αναδιάρθρωση της οικονομίας, με μόνα ατελέσφορα «μέτρα» τις αλλεπάλληλες, εξοντωτικές φορολογίες, κάθε εργαζόμενος είναι ένας υποψήφιος άνεργος. Το υπαρξιακό κόστος στη μεγεθυνόμενη απειλή της ανεργίας θα είναι το λιγότερο. Αν δεν ανοίξει και δεν μετασχηματιστεί η παραγωγική βάση, οι μάχες θα είναι ανηλεείς: καθένας θα προσπαθεί να ενταχθεί σε ένα κοινωνικό σύνολο που θα έχει αποκτήσει τη δομή μιας κλειστής λέσχης με αριθμημένες θέσεις.

Tης Μαριας Κατσουνακη

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ