Η μονιμότητα των δ.υ. αποτελεί θεσμική εγγύηση με συγκεκριμένα πλεονεκτήματα για τη λειτουργία του Κράτους. Δεν είναι προνόμιο, ούτε συντεχνιακή παροχή, είναι υποχρέωση της Πολιτείας για το κοινό όφελος και τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας της Δημόσιας Διοίκησης. Με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1911 θεσπίσθηκε η συνταγματική εγγύηση της μονιμότητας ως ένα ισχυρό αντίβαρο στην κομματική φαυλοκρατία και ασυδοσία, που επικρατούσε. Κατοχυρώθηκε η μονιμότητα των δ.υ. με στόχο να υπάρξει καθεστώς ουδετερότητας και ανεξαρτησίας τους από πολιτικές επιρροές και κομματικούς ανταγωνισμούς. Επισημαίνουμε την πληρότητα της όλης ρύθμισης, ώστε έως σήμερα τίποτα δεν προστέθηκε στους θεσμούς αυτούς σε καμία συνταγματική αναθεώρηση. Γίνεται λοιπόν σαφές, ότι η μονιμότητα αποτελεί ισχυρό εχέγγυο, ενώ διαφέρει από την ισοβιότητα που απολαμβάνουν οι δικαστικοί λειτουργοί. Παράλληλα ο μόνιμος και άρρηκτος δεσμός του υπαλλήλου με τη θέση του είναι το κύριο εννοιολογικό χαρακτηριστικό του, εμφατικά αυτό συμβαίνει στο εκπαιδευτικό λειτούργημα.





















