ΑΔΕΔΥ: Συνεχίζουμε τον αγώνα. ΠΡΕΠΕΙ να τους ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ να ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΑΔΕΔΥ: Συνεχίζουμε τον αγώνα. ΠΡΕΠΕΙ να τους ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ να ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι, Εδώ και σχεδόν τρία χρόνια τα εργασιακά, κοινωνικά, ασφαλιστικά και συλλογικά μας δικαιώματα βρίσκονται διαρκώς στο «εκτελεστικό απόσπασμα».

Το Δημοσιοϋπαλληλικό Συνδικαλιστικό Κίνημα, σταθερά, με τις πρώτες κιόλας πολιτικές ενδείξεις και κυβερνητικές διαθέσεις, το 2009, βρέθηκε στους δρόμους. Στην πορεία συναντήθηκε με εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτούς, συνταξιούχους, ανέργους και νέους, στους ίδιους αγώνες. Σήμερα η κοινωνική οργή είναι παντού. Επιζητεί πολιτική λύση και διέξοδο από την κατάσταση της νέο-αποικιακής αντιμετώπισης της χώρας, της λεηλασίας -δηλαδή- των πόρων που διαθέτει, της καταστροφής του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, της ακύρωσης των δικαιωμάτων μας, της κοινωνικής χρεοκοπίας, της φτώχειας, της πείνας, της εξαθλίωσης. 

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

Μνημόνια, συμβάσεις, επικαιροποιήσεις βάρβαρων πολιτικών και μέτρων, ακρωτηριασμός μισθών, συντάξεων, κοινωνικών επιδομάτων, ιατροφαρμακευτικών παροχών -πρόκειται για έναν κατάλογο χωρίς τέλος- ψηφίζονται, προωθούνται και εφαρμόζονται, βυθίζοντας το λαό και τη χώρα σε όλο και μεγαλύτερα αδιέξοδα.

Ωστόσο, οι εναλλασσόμενες μεταξύ τους κυβερνήσεις στην ίδια γραμμή, στην ίδια κατεύθυνση και πολιτική, οι εκλογές και οι κάλπες, δεν μπορούν να αναστείλουν τους αγώνες, να ανακόψουν τη λαϊκή οργή και να εξασφαλίσουν την «κοινωνική ειρήνη», πολύ δε περισσότερο, όταν αυξάνεται διαρκώς η ανεργία, ανακυκλώνεται η φορολεηλασία και η ακραία άδικη αναδιανομή εισοδημάτων υπέρ των λίγων, ισοπεδώνονται δικαιώματα, διευρύνονται οι ανισότητες και αυξάνεται ο -κάθε είδους και μορφής- αυταρχισμός.