Ο ”θρίαμβος” του Eurogroup.
Για να μην υπάρχουν παρανοήσεις η εκλογή του Υπουργού Οικονομικών στην ηγεσία του Eurogroup συνιστά επιτυχία για τον ίδιο, για την Ν.Δ. και για την χώρα. Όμως, σε κάθε περίπτωση το μέγεθος της επιτυχίας έχει διαφορετική διάσταση και σηματοδοτεί άλλου μεγέθους εξελίξεις ανοίγοντας διαφορετικού μεγέθους προοπτικές για τον κύριο Πιερρακάκη, για την Νέα Δημοκρατία και τέλος για την χώρα και τους πολίτες. Ας δούμε τα πράγματα πέραν από θριαμβολογίες και μηδενισμούς.
Στα 2100 μ.Χ. Για
Ευρωπαίους να μιλούμε τώρα!
”…Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε. Η ισορροπία του τρόμου ανατράπηκε. […] αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία, θα διαπιστώσει ότι κάθε φορά που υπήρξε μονοκρατορία στην παγκόσμια σκακιέρα, πριν καταστραφεί ο ίδιος […] είχε δημιουργήσει τεράστια προβλήματα σε ολόκληρη την Υφήλιο…».” (Κωνσταντίνος Καραμανλής, βλ. Η «Πτώση του Τείχους».)
Ο Κ. Καβάφης, στο ποίημα ”Στα 200 π.Χ.”, παρουσιάζει έναν φανταστικό Έλληνα που ζει στην ”νέα Ελλάδα” -που σχηματίστηκε από τις κατακτήσεις του Μ. Αλεξάνδρου- να διαβάζει την επιγραφή η οποία συνόδευε τα λάφυρα της μάχης του Γρανικού: ”ΑΛΕΞΑΝΔΡOΣ ΦΙΛΙΠΠOΥ ΚΑΙ OΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΛΗΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜOΝΙΩΝ ΑΠO ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΤΩN TΗΝ ΑΣΙΑΝ ΚΑΤOΙΚOΥΝΤΩΝ ”. Ο παρατηρητής, σχολιάζει ειρωνικά την απουσία των Λακεδαιμονίων από την ”εκστρατεία την νικηφόρα, την περίλαμπρη, την περιλάλητη, την δοξασμένη ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά…” με την οποία δημιουργήθηκε ”ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας” καταλήγοντας: ”Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!”. Ένας άλλος παρατηρητής κατάντημα της Ευρώπης και της Ε.Ε. λέγοντας: ”Για Ευρωπαίους να μιλούμε τώρα!”.στο μέλλον θα μπορούσε να σχολιάσει, ειρωνικά επίσης, το
Η στάση της Ελληνικής Αριστεράς υπονομεύει την πολιτική έναντι του Ερντογάν. Το να παρενοχλούμε τη στρατιωτική διοίκηση τη στιγμή που πασχίζουμε να διατηρήσουμε μια δίκαιη ειρήνη με την Τουρκία μου φαίνεται είτε καθαρή βλακεία, είτε αυτοκαταστροφικότητα, είτε διατεταγμένη υπηρεσία, σημειώνει στο Liberal η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, με αφορμή τη κριτική γύρω από το πρόσωπο του αρχηγού ΓΕΕΘΑ Κ. Φλώρου.
Αναζητώντας το χαμένο «Κέντρο».
Διαβάζοντας ένα άρθρο (New York Times, αναδημοσίευση Καθημερινή 6/7) με προβλημάτισε ο τίτλος: ”Η νίκη των Εργατικών δεν είναι θρίαμβος του Κέντρου”! Τι είναι επιτέλους αυτό το περιβόητο ”Κέντρο”, ποιους εκφράζει; Με άλλα λόγια τι ”πουλάει το μαγαζί”, σε ποία ”πελατεία” απευθύνεται; Ο αρθρογράφος Ρόρι Στιούαρτ (υπήρξε υφυπουργός σε κυβέρνηση των Τόρις) σημειώνει ότι ”Αν δεν μπορέσουν να βελτιώσουν τις ζωές των Βρετανών, οι εκλογές του 2024 θα είναι η τελευταία ανάπαυλα σε ταξίδι προς τον λαϊκισμό”. Τι εμποδίζει Συντηρητικούς και Εργατικούς να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής των Βρετανών; Τι εμποδίζει κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς να βελτιώσουν τη ζωή των Ευρωπαίων; Ποιοι οδηγούν στο δίλημμα Τραμπ ή Μπάιντεν;
Εξήντα ένα χρόνια μετά.
”Λαός που δεν γνωρίζει τη ιστορία του δεν έχει μέλλον”. Κυριάκος Μητσοτάκης, Δοξάτο, Μάιος 2019
Είναι αλήθεια. Λαός που δεν γνωρίζει και δεν τιμά την ιστορία του δεν έχει μέλλον. Λαός που δεν διδάσκεται από τα λάθη του δεν έχει μέλλον. Λαός που, χειραγωγούμενος, αφήνεται να γίνει άθυρμα συμφερόντων και δεν αναλύει τα γεγονότα και δεν αναζητά τις ”ρίζες του κακού” είναι καταδικασμένος. Η χρεωκοπία της Ελλάδας με όλα τα οδυνηρά επακόλουθα υπογράφηκε επίσημα τον Μάιο του 2010. Σοβαρή και υπεύθυνη συζήτηση για τις αιτίες και τους υπαίτιους που οδήγησαν σε αυτήν δεν έχει γίνει και δεν γίνεται μέχρι σήμερα. Οι πολίτες επιχειρείται συνεχώς να ασχολούνται με ότι ήταν φυσικό επακόλουθο της χρεωκοπίας και όχι αιτία της. Το αποτέλεσμα το είδαμε και την Κυριακή. Η αποχή άγγιξε το 60%. Όχι δεν ”πήγαν οι πολίτες για μπάνιο”. Τους πολίτες τους ”στέλνουν περίπατο” τα διαπλεκόμενα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα και τα εξαγορασμένα ΜΜΕ (μέσα αποπροσανατολισμού, ακρισίας και λήθης).
1. Η αήθης απόπειρα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νικολάου Φαραντούρη στις 26.3.2024 να απαξιώσει τους έλληνες δικαστές και εισαγγελείς.
Σε τηλεοπτική εκπομπή, απαντώντας σε αναφορά συναδέλφου του βουλευτή για μια Ανακοίνωση της ηγεσίας του Αρείου Πάγου, ξεστόμισε τα εξής τρομακτικά:
“Ε, και λοιπόν; Τι πάει να πει αυτό; Ότι έχει δίκιο ο Άρειος Πάγος; Επί χούντας, ο Άρειος Πάγος έλεγε ότι 'η επανάστασις επικρατεί και παράγει δίκαιο'. Δεν είναι θέσφατο αυτό που λέει ο Άρειος Πάγος ούτε ο πρόεδρος των διοικητικών δικαστών που πετάχτηκε για να κάνει κρίση για την κρίση της Ευρωπαίας Εισαγγελέως”.
Οι δικαστές του Αρείου Πάγου “είναι αδιάβαστοι στο ευρωπαϊκό δίκαιο, να πάνε να παρακολουθήσουν κανένα μάθημα”.
2. Ο κ. Κασσελάκης σε επιθέσεις κατά δικαστών και εισαγγελέων πριν και μετά τον κ. Φαραντούρη.
(α) Πριν από τον κ. Φαραντούρη:
Δεν του κάθισε…
”Όλοι οι κεντρώοι θα ήταν έτοιμοι να συνεργαστούμε με ένα μεγάλο κομμάτι της ΕΡΕ που ήταν διαθέσιμο και να ξεφύγουμε από την παντοκρατορία του Καραμανλή”.
Ο «αφηγητής» εκφράζει την απορία του για την επιλογή του Βασιλιά Παύλου η οποία, κατά την άποψή του, δεν επέτρεψε να ευδοκιμήσει το σενάριο της πολιτικής αναταραχής το 1958. Ο «αφηγητής» λέει συγκεκριμένα: ” Το περίεργο της ιστορίας είναι ότι αφού ο Καραμανλής έπεσε με την παρότρυνση των Αμερικανών […] ο Βασιλεύς, λοιπόν, “σκοτώνει, εκτελεί” τους δεκαοκτώ που είχαν φύγει, δίνοντας στον Καραμανλή τη διάλυση της Βουλής. Θα με ρωτήσετε, τι άλλο μπορούσε να κάνει; […] Όλοι οι κεντρώοι θα ήταν έτοιμοι να συνεργαστούμε με ένα μεγάλο κομμάτι της ΕΡΕ που ήταν διαθέσιμο και να ξεφύγουμε από την παντοκρατορία του Καραμανλή.”. Φυσικά ο «αφηγητής» είχε δράσει και τότε. Αναλύοντας τις «διεργασίες» αναφέρει: ”Ο Ράλλης ήταν κολαούζος, τον επηρέαζε ο Παπαληγούρας τον Ράλλη, αλλά ποτέ δεν έπαιξε ρόλο βασικό στις εξελίξεις. […] Ο Παπαληγούρας ήταν πάντα το κύριο πρόσωπο της ανατροπής του Καραμανλή. Κατέβαινε κάτω στη Γλυφάδα […] και θυμάμαι συζητούσαμε πώς θα γίνει να ρίξουμε τον Καραμανλή.”
Το μήνυμα που άργησε να φτάσει.
Το εκλογικό αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών απογείωσε την κυβερνητική αλαζονεία που αναπτυσσόταν επικίνδυνα στην «γενναιόδωρη» θαλπωρή των ΜΜΕ. Τα ηχηρά μηνύματα, κυρίως από τα αποτελέσματα της επαναληπτικής εκλογικής αναμέτρησης, δεν έφτασαν στα κέντρα εξουσίας. Η συντριβή των «βαρβάρων» μέθυσε τους επιτελείς και δεν μπόρεσαν να ακούσουν τις καμπάνες που ηχούσαν. Ούτε η αποχή, (σχεδόν ξεπέρασε το 50%), ούτε η εκτίναξη των σχηματισμών δεξιά της Ν.Δ. (ξεπέρασαν το 13%) ήταν αρκετά για να αντιληφθεί η κυβέρνηση την βουβή δυσαρέσκεια που υπέβοσκε αλλά καλυπτόταν όσο η αντιμετώπιση των «βαρβάρων» προτασσόταν. Ακόμα χειρότερα δεν έγινε κατανοητό ότι ένα μεγάλο ποσοστό εξακολουθούσε να παρέμενει παγιδευμένο στα «εκβιαστικά» διλήμματα ή οδηγήθηκε στην αποχή ενώ το ΠΑΣΟΚ, αγγίζοντας το 12%, αναδύθηκε από το έρεβος. Η αυξανόμενη αλαζονεία οδήγησε στην ψευδαίσθηση ότι: «για πρώτη φορά κερδίζεται από εμάς, τη ΝΔ, η μάχη της παρακαταθήκης του προοδευτικού φιλελευθερισμού του Ελευθερίου Βενιζέλου, […]. Αυτή τη μάχη δεν την κέρδισε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, την υπέκλεψε ο Ανδρέας Παπανδρέου»(Κ. Μητσοτάκης, Athens Voice)!
ΣΥΡΙΖΑ: Το τέλος μιας ουτοπίας.
Αν ήταν έκπληξη το αποτέλεσμα της 25ης Μαΐου, ήταν γιατί είχε προηγηθεί μια άλλη μεγάλη έκπληξη. Το αποτέλεσμα της … Ιουλίου 2019. Αν τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, με πρόσφατες τις εμπειρίες από την διακυβέρνησή του, κατάφερε να διασωθεί ήταν φυσικό οι πάντες, από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και τα αντίπαλα κόμματα μέχρι τους απλούς πολίτες να μην περιμένουν σε καμία περίπτωση την εκλογική καταβαράθρωση της 25ης Μαΐου η οποία τον επαναφέρει οριστικά στο πολιτικό περιθώριο, όποιος και να είναι ο νέος αρχηγός του. Το γεγονός ότι προσωρινά κατέχει την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Όπως και το γεγονός της διαφαινόμενης ανεπάρκειας της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.
Η Φανή, ο Στράτης και οι ”τσιφτετέλληνες”.
Την Άνοιξη του ’74 η Φανή ήταν αδιάφορη ή συμπαθούσα την χούντα. Το Σεπτέμβριο, κυκλοφορούσε με το σήμα του Λένιν στο πέτο προειδοποιώντας τον Β.Α. ότι στην ΟΝΝΕΔ ”μπορεί να τον κάνουν πράκτορα”. Δηλώνοντας στην Γενική Συνέλευσή: ”εμείς (!) δεν φοβηθήκαμε τα τανκς, θα φοβηθούμε τον Καραμανλή”! Το ”συνολάκι Φανή” φορέθηκε πολύ στα Πανεπιστήμια το ’74. Η Αριστερά, με ολίγον από ΠΑΣΟΚ, σάρωσε. Το ”Κέντρο” εξαφανίστηκε. Αν η Φανή ήταν μεμονωμένη περίπτωση δεν θα άξιζε την αναφορά και τον σχολιασμό. Δυστυχώς για την πολιτική παιδία των Ελλήνων κάθε άλλο παρά μεμονωμένο φαινόμενο ήταν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ως ”ατύχημα” της ιστορίας.
Όταν, περπατώντας αμέριμνος σε ένα πεζοδρόμιο, πατάς ακαθαρσίες βρίζεις. Είναι φυσιολογικό και απολύτως αναμενόμενο. Αλλά ποιόν ή τι βρίζεις; Το ζώο που τις δημιούργησε; Την τύχη σου; Ή το «ζώο» που συνόδευε το ζώο ή το άφησε, όταν το βαρέθηκε, αδέσποτο; Προφανώς, εκτός εάν έχεις πρόβλημα κατανόησης της πραγματικότητας και της ουσίας των πραγμάτων, το τελευταίο. Γιατί, πάντα, η κοινή λογική απαιτεί να αναζητούμε τις αιτίες και τους υπαίτιους και σε αυτούς να καταλογίζουμε το δυσάρεστο ή ακόμα χειρότερα το όποιο καταστροφικό αποτέλεσμα.
Ό,τι πείτε κύριε Πρωθυπουργέ.
Μάλλον είναι καινούργια μόδα, αν δεν είναι βενιζελικό κληροδότημα. Μετά το ”Ψίθυροι από το Δωμάτιο της Εξουσίας” του Θανάση Λάλα και το δίτομο ”Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΑ” του Αλέξη Παπαχελά φαίνεται να έχει ανοίξει η όρεξη σε πολλούς συναδέλφους τους να επιδίδονται σε μακροσκελείς ”ειλικρινείς, ανεπιτήδευτους και προφανώς ανιδιοτελείς διαλόγους” με τους κατοίκους ”του Δωματίου της εξουσίας”. Οι μακροσκελείς ”διάλογοι” του Μάκη Προβατά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη -δημοσιεύονται στο Athens Voice- δεν είναι βιβλίο αλλά θα μπορούσαν -συμπληρωμένες με τρεις τέσσερες αντίστοιχες ”συνομιλίες”- να το δημιουργήσουν. Από το ιδιαίτερα εκτεταμένο (7370 λέξεις) κείμενο θα σταθώ σε ένα απόσπασμα.
Μερικά παραδείγματα λόγων και έργων Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ, παλιότερων και νεότερων
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ
Δελτίο Τύπου
Της 7ης Μαΐου 2023
Τίτλος: «Εκδήλωση ενημέρωσης Ομοσπονδίας Αμβυκούχων και Αμπελοκαλλιεργητών Ελλάδος και βράβευση Γ.Πασχαλίδη ως αναγνώριση των προσπαθειών του»
Χθες ο Πρόεδρος Γιώργος Σταματάκης και μέλη του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Αμβυκούχων και Αμπελοκαλλιεργητών Ελλάδος επισκέφτηκαν τη περιοχή μας.
Για να χορέψεις ”ταγκό” με λύκο πρέπει να είσαι ”λύκος” και συ. Τα δόντια σου να είναι κοφτερά και να τα δείχνεις. Να ξέρει, ο λύκος απέναντί σου, ότι αν επιχειρήσει να σε δαγκώσει θα πληρώσει βαρύ, ασήκωτο τίμημα. Δεν γίνεται να είσαι αρνί και να πιστεύεις ότι ο λύκος θα σεβαστεί τους ”Διεθνείς κανόνες”. Το ανίσχυρο Διεθνές Δίκαιο. Ήδη ο Θουκυδίδης στο διάλογο Αθηναίων-Μηλίων το ξεκαθαρίζει: ”…το επιχείρημα της δικαιοσύνης έχει αξία μόνο μεταξύ ίσων, ότι, όμως, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του”. Δεν γίνεται να χορεύεις ”καρσιλαμά”, μπροστά στο λύκο, σε ένδειξη φιλίας αφού, σύμφωνα πάντα με τον Θουκυδίδη οι Αθηναίοι αρνούνται την προσφορά φιλίας των Μηλίων τονίζοντας: ”Όχι. Γιατί η έχθρα σας μας βλάπτει πολύ λιγότερο από τη φιλία σας. Και τούτο διότι εις τα όμματα των υπηκόων μας, η φιλία σας θα είναι τεκμήριο αδυναμίας, ενώ το μίσος σας θα είναι τεκμήριο ότι είμαστε ισχυροί”.
Μαδώντας… τον Ανδρουλάκη.
Ήταν προφανές ότι άλλος ήταν ο ”γαμπρός” που προωθούσαν –ερήμην των ψηφοφόρων- τα διάφορα κέντρα και παράκεντρα της εξουσίας στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ. Οι πολίτες –είτε από διαίσθηση, είτε από εύλογη καχυποψία- διέψευσαν τις προσδοκίες τους. Μετατρέποντας την ”αστοχία” τους σε ευκαιρία τα κέντρα εξουσίας -έχοντας ξεκαθαρισμένες προτεραιότητες και στόχους- προώθησαν το ”προξενιό” με τους ψηφοφόρους εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι ο ”γαμπρός” ήταν εν πολλοίς άγνωστος στο ”Γαλατικό χωριό”. Παρακολουθήσαμε την δημοσκοπική απογείωση του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ που απειλούσε να εκτοπίσει τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ η Ν.Δ. παρατηρούσε, αφ’ υψηλού με ευνοϊκή διάθεση, τα τεκταινόμενα.
Ο Sbigniew Brzezinski –πρώην σύμβουλος ασφαλείας Προέδρου των ΗΠΑ (1977-1981) και καθηγητής στο Johns Hopkins- στο βιβλίο του ”Η Μεγάλη Σκακιέρα” (ΗΜΣ) διατυπώνει, με ανατριχιαστική ωμότητα, τους στόχους, τα μέσα και τις μεθόδους που πρέπει –κατά την άποψή του- να ακολουθήσουν οι ΗΠΑ προκειμένου να διατηρήσουν και να ενισχύσουν την παγκόσμια επικυριαρχία τους. Σε προηγούμενο άρθρο (”Η Αυτοκρατορία και τα προτεκτοράτα.”, 18/07/22) είχα αναφερθεί εκτενώς στην ωμότητα με την οποία ο Brzezinski αποκαλούσε τους ”συμμάχους” των ΗΠΑ ”υποτελείς και φόρου υποτελείς της Αμερικής” επισημαίνοντας ότι ”η Αμερική στέκεται στο κέντρο ενός διαπλεκόμενου συστήματος ” (ΔΝΤ, ΠΤ, ΝΑΤΟ) στο οποίο ”η εξουσία ασκείται μέσα από συνεχείς διαπραγματεύσεις […] αναζήτηση τυπικής συναίνεσης […] η εξουσία απορρέει τελικά από μια μόνο πηγή, συγκεκριμένα την Ουάσιγκτον” (ΗΜΣ, Σελ.58,59).
Η κυρία Ξαφά και τα νεοφιλελεύθερα Δίκτυα.
Το κοινό στοιχείο που έχουμε με την κυρία Ξαφά είναι ότι και οι δύο είμαστε παιδιά των fifty’s. Κατά τα άλλα, διαβάζοντας το βιογραφικό της, κατανοώ ότι είμαστε από διαφορετικούς πλανήτες. Μάλλον ο ”Ε.Τ.” είμαι εγώ, γιατί ως παιδί αγροτικής οικογένειας έζησα μακριά από την ”μεγάλη πραγματικότητα” που βίωναν οι συνομήλικοί μου του Κολωνακίου, του Ψυχικού, της Πολιτείας και της Εκάλης. Άλλωστε πώς να ”φωτιστούμε”, με το φως των λύχνων, περιμένοντας τη ΔΕΗ; Πέραν τούτου τι να σου κάνουν τα δημόσια σχολεία με τους ”προβληματικούς” εκπαιδευτικούς του δημοσίου απέναντι στα ακριβά ιδιωτικά των ”Illuminati” και τα δημόσια πανεπιστήμια απέναντι στο Αμερικάνικο Κολλέγιο της Ελλάδας (Deree).
