Διαθεματικότητα και νέες τεχνολογίες στην διδακτική πρακτική

Εφαρμογή παιδαγωγικών προγραμμάτων και μεθόδων διδασκαλίας – Διαθεματικότητα και νέες τεχνολογίες στην διδακτική πρακτική.

Ένας τυπικός ορισμός της μάθησης θεωρεί τη μάθηση ως μια διαδικασία η οποία οδηγεί σε διαρκή μεταβολή της συμπεριφοράς ενός ατόμου και η οποία προκύπτει ως αποτέλεσμα εμπειρίας ή άσκησης. Η μάθηση έτσι, ως αίτιο της μεταβολής της συμπεριφοράς ενός ατόμου, αντιδιαστέλλεται από άλλα αίτια όπως η βιολογική ωρίμανση, η κόπωση κλπ. Η μάθηση μπορεί λοιπόν να είναι αποτέλεσμα μιας οργανωμένης διαδικασίας (διδασκαλίας, εκπαίδευσης), αλλά να προέρχεται επίσης και αποκλειστικά από την εν γένει εμπειρία του ατόμου. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι ορισμοί της μάθησης, ευρύτεροι, που θεωρούν τη μάθηση ως τη μεταβολή της κατανόησης, των στάσεων, των γνώσεων, των

πληροφοριών, των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων του άτομου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εντάσσονται στις διαδικασίες της μάθησης και μεταβολές οι οποίες αναφέρονται στις γνώσεις, στις δεξιότητες, στις συνήθειες του ατόμου και γίνεται, κατά τον τρόπο αυτό, μια αναφορά και σε εσωτερικές διεργασίες του ατόμου, μη-παρατηρήσιμες.

Πολλές από τις διδακτικές μεθόδους που αποκαλούνται σύγχρονες, εφαρμόζονται με πολύ ικανοποιητικό τρόπο με τη βοήθεια των ΤΠΕ, δηλαδή η εφαρμογή τους ευνοείται ιδιαίτερα από τη χρήση των ΤΠΕ.

Οι σύγχρονες θεωρίες μάθησης, που αποδίδουν μεγάλη σημασία στον κοινωνικοπολιτισμικό παράγοντα, συνηγορούν υπέρ της οργάνωσης μαθημάτων στα οποία να ευνοείται η κοινωνική αλληλεπίδραση και η συνεργατική, ομαδική μάθηση. Οι ομαδοσυνεργατικές μέθοδοι φαίνεται να προσφέρουν πολλά διδακτικά πλεονεκτήματα.

Οι θεωρίες της δραστηριότητας (activity theory) και οι θεωρίες της εγκαθιδρυμένης μάθησης και της κατανεμημένης νόησης (situated cognition, distributed cognition) είναι νεότερες θεωρίες, οι οποίες επίσης εντάσσονται στη γενικότερη ομάδα των κοινωνιοπολιτισμικών και κοινωνιογνωστικών θεωριών. Είναι σαφές ότι οι κοινωνιοπολιτισμικές θεωρίες υποστηρίζουν τη συνεργατική μάθηση σε όλες τις μορφές της και επομένως ένα μάθημα οργανωμένο έτσι ώστε να λαμβάνει υπόψη του τις θεωρίες αυτές πρέπει να είναι προσεκτικά σχεδιασμένο, έτσι ώστε να ενθαρρύνει τη συνεργασία μεταξύ των μαθητών και γενικότερα την κοινωνική αλληλεπίδραση. Ο καθηγητής έχει καθήκον να αντλεί ιδέες, μεθόδους και στρατηγικές μέσα από ένα ευρύ ρεπερτόριο διδακτικών προσεγγίσεων και να διαλέγει κάθε φορά αυτές που θα ταιριάζουν στις ιδιαιτερότητες και ιδιομορφίες της κάθε περίστασης. Καλή μέθοδος διδασκαλίας δε είναι εκείνη που θα γεμίσει το νου με γνώσεις, αλλά εκείνη που θα μπορέσει να θέσει σε ενέργεια τις πνευματικές δυνάμεις των μαθητών για την απόκτηση νέων γνώσεων.

Με βάση το παραπάνω θεωρητικό υπόβαθρο οι καθηγητές της σχολικής μονάδας υλοποίησαν διδακτικά και παιδαγωγικά προγράμματα. Η διαμόρφωση συνθηκών εμβάθυνσης και επέκτασης των παιδαγωγικών πρακτικών και μεθόδων αποτέλεσε κεντρικό στόχο του Σχεδίου Δράσης και η υλοποίησή τους κύριο μέλημα των καθηγητών.

Στην ομάδα Συντονισμού και υλοποίησης προγραμμάτων κατατέθηκαν προς υλοποίηση τα εκπαιδευτικά προγράμματα που περιγράφονται στον ακόλουθο πίνακα.