Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτυχία. Η πρώτη κυβέρνηση παγκοσμίως που έκανε τα σκατά να αξίζουν για χρυσάφι.Όταν ο Ρέγκλινγκ λέει σε ομιλία του στη Λευκωσία ότι "πέντε χώρες βοηθήσαμε, μόνο η Ελλάδα δε βγήκε από την κρίση", σημαίνει ότι:
ήδη οι ξένοι, μας θεωρούν περίπτωση αποτυχίας.
Νέτα, σκέτα, ξηγημένα.
Το ότι επιλέγει να το πει στη Λευκωσία και όχι από τις Βρυξέλλες για παράδειγμα, έχει την πολιτική σημασία του, αλλά ας μη σταθούμε εκεί.
Υπάρχει κάτι άλλο που κρύβεται εδώ και είναι πολύ σημαντικότερο: η ταύτιση της αποτυχίας της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τη χώρα.
Ποτέ δεν ήμασταν γκανιάν ως Οικονομία στην Ευρωζώνη, άλλο όμως αυτό και άλλο μαύρο πρόβατο, παρίας, όπως μας κατάντησε η σημερινή κυβέρνηση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε μια οικονομία που λειτουργούσε. Με προβλήματα μεν, κάποια από τα οποία σοβαρότατα, αλλά λειτουργούσε.
Από σκοπιμότητα και γνήσια ανικανότητα, δεν έκανε τίποτε, μα απολύτως τίποτε, ώσπου φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού. Φαίνεται ότι μας λυπήθηκε ο Θεός και βρέθηκε τότε κάποιος να τους εξηγήσει ότι το καραφλό παγώνι τα έχει κανει σκατά και είναι ώρα να καλέσουν τον Αχόρταγο να καθαρίσει τον βόθρο.
Φαίνεται όμως ότι παράκουσαν τα χρυσά μου και κατάλαβαν «ήρθε η ώρα να δείξετε ότι έχετε τον Αχόρταγο». Έτσι, αντί να μαζέψουν τη Βαρουφακική κοπριά, πρόσθεσαν και τα δικά τους λογής-λογής περιττώματα. Άλλος τύπου κατσικούλας, άλλος τύπου κουνελιού, άλλος τύπου σπουργιτιού και ο Τσίπρας τα δικά του, τύπου αγελάδας που έφαγε πολύ μπρόκολο και έπαθε διάρροια, σε κάθε περίπτωση όμως, μιλάμε για σκατά και όχι για χρυσάφι.
Και εδώ είναι το καταπληκτικό: μια διαπραγμάτευση ΑΧΡΕΙΑΣΤΗ, στην οποία τα κάνανε σκατά, κληθήκαμε και καλούμαστε να την πληρώσουμε για χρυσάφι.
Αυτή είναι η μοναδική περίπτωση στην ιστορία της ανθρωπότητας, που τα σκατά κατάφεραν να αξίζουν για χρυσάφι. Και βέβαια, το κατόρθωμα ανήκει στα παιδιά της αριστερής μπαλαλάικα.
Αλήθεια, τι μας έχει συμβεί;
Ας πούμε ότι δανείστηκες 100 ευρώ από έναν φίλο, με τη συμφωνία να του δίνεις 20 ευρώ τον μήνα. Ο φίλος ανησυχεί αν θα πάρει τα λεφτά του επειδή είσαι άνεργος, οπότε σου ζητά να βρεις δουλειά. Ξέρει ότι δεν είναι εύκολο, γι' αυτό σου δίνει και 6μηνη περίοδο χάριτος. Εσύ, βρίσκεις δουλειά και του δίνεις από 20 ευρώ για δύο μήνες. Εδώ σταματά η διακυβέρνηση των προηγούμενων.
Από εδώ ξεκινά η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Ξαφνικά, σου κατεβαίνει η ιδέα!: Αντί να δουλεύω σαν μαλάκας για να επιστρέψω τα λεφτά, έχουνε πέσει και οι μισθοί, μήπως αντί να επιστρέφω τα 20 ευρώ τον μήνα, να τα παίζω στο τζόκερ για να κερδίσω; Και θα επιστρέψω με τη μία τα υπόλοιπα που χρωστάω στον φίλο μου και δε θα ξαναχρειαστεί να δουλέψω ποτέ!
Τρομερή ιδέα, όντως! Ξεκινάς λοιπόν να παίζεις τα λεφτά που έχεις στο τζόκερ. Έρχεται η πρώτη εβδομάδα, χάνεις, αλλά δεν αποθαρρύνεσαι. Λες, θα στρώσω τον υπερήφανό μου και θα παρατηρώ τα μπαλάκια με τα νούμερα πως κουνιούνται μέσα στην κληρωτίδα, δε μπορεί, υπάρχει σύστημα!
Κάθεσαι λοιπόν και σκιτσάρεις την τροχιά που πέφτουν τα μπαλάκια, μέρα-νύχτα. Εν τω μεταξύ έχουν σκάσει λογαριασμοί νερού, ΔΕΗ, τηλεφώνου, αλλά εσύ εκεί, απτόητος, τα μπαλάκια σου και τα μάτια σου!
Έρχεται ο πρώτος μήνας, σου λέει ο φίλος, «τι γίνεται με τα 20 ευρώ;»
«Κάτσε ρε μεγάλε» του λες «τώρα το ξεκίνησα το νέο σύστημα, θα τα πάρεις! Κάνε λίγο υπομονή! Δε μου έχεις εμπιστοσύνη;». Έρχεται ο δεύτερος μήνας, τα ίδια. Επειδή και για να κάνεις όλο αυτό με τα τζόκερ κλπ χρειάζεται τουλάχιστον να τρως, πας κάθε μεσημέρι στη γειτόνισσα που βγάζει στο περβάζι το ταψί με το φαγητό να κρυώσει και το βουτάς (ΑΚΑΓΕ, λεφτά από νοσοκομεία, ΑΕΙ, Δήμους είναι το ταψί με το φαϊ). Μια, δυο τρεις, το παίρνει χαμπάρι η τύπισσα και αποφασίζει να το τρώει καυτό. Κι έρχεται ο τρίτος μήνας, που έχεις μείνει χωρίς φαϊ και ρέστος και σου σκάει και ειδοποιητήριο διακοπής από τη ΔΕΗ – παναπεί, ούτε την κλήρωση του τζόκερ για να βλέπεις την τροχιά που διαγράφουν τα μπαλάκια σου δε θα μπορείς να βλέπεις πια.
Πας λοιπόν πάλι στον φίλο και του λες «Λοιπόν, θα σου κάνω μια προσφορά που δε θα μπορείς να αρνηθείς. Θα μου δώσεις άλλα 500 ευρώ και θα στα επιστρέψω σε 2 χρόνια, που θα έχω σίγουρα συστηματοποιήσει το μοντελάκι του τζόκερ και θα έχω γίνει εκατομμυριούχος στα σίγουρα!».
Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος-πρακτικά από τη διαπραγμάτευση:
Φίλος: καλά, για μαλάκες ψάχνεις; Εδώ δε μπόρεσες να μου επιστρέψεις τα υπόλοιπα 60 που μου χρωστάς, θα μου επιστρέψεις τα 560; Δεν έχει τέτοια. Δε σου δανείζω δεκάρα!
Τσίπρας: Μα θα μου κόψουνε το ρεύμα και δε θα μπορώ να βλέπω τις κληρώσεις ώστε να συστηματοποιήσω το μοντέλο, να κερδίσω και να σου επιστρέψω τα λεφτά!
Φίλος: Να κόψεις την παπάντζα με το τζόκερ και να βρεις δουλειά.
Τσίπρας: μα μέχρι να βρω δουλειά, θα περάσουν πάλι μήνες, πιο γρήγορα θα κερδίσω το τζόκερ!
Φίλος: κόψε τις μαλακίες λέμε. Βρες δουλειά.
Τσίπρας: λυπήσου με ρε φίλε… Δεν έχω να φάω, θα μου κόψουν το ρεύμα, είμαι σε άθλια κατάσταση, δε με βλέπεις;
Φίλος: Πόσα χρωστάς σε ΔΕΗ και νερό;
Τσίπρας: 250 ευρώ. Αλλά είναι και το τηλέφωνο και τα ρούχα και τα παπούτσια…. Άλλα 200. Σίγουρα!
Φίλος: Πόσα χρειάζεσαι το μήνα για φαγητό;
Τσίπρας: 120 ευρώ.
Φίλος: Ωραία μεγάλε, θα σου δώσω 370 ευρώ για ΔΕΗ, νερό και φαί και επειδή δεν είσαι και σπαθί μάλλον για κορόιδα ψάχνεις, θα περνάω κάθε μήνα να παίρνω τις αποδείξεις για τους λογαριασμούς ρεύματος και νερού που πληρώνεις και τα τρόφιμα που αγοράζεις. Τους πρώτους 2 μήνες δε θέλω να μου δώσεις δόση για όσα χρωστάς.
Όμως, επειδή το χρέος σου τώρα δεν είναι μόνο τα 60 αλλά 430 μαζί με τα 270 που σου έδωσα, θα βρεις δύο δουλειές. Και για να βεβαιωθώ ότι θα τις βρεις, θα έρθω μαζί σου στο ψάξιμο (Τρόικα το λένε αυτό, ή αλλιώς, «Θεζμοί»). Κι επειδή είσαι και σούπερ παπατζής κι έφτασες στο σημείο να μου κάνεις τον εκατομμυριούχο για να μου ζητάς δανεικά, θα μου κάνεις ένα ιδιωτικό συμφωνητικό ότι αν δε με πληρώσεις, θα μου παραχωρήσεις τα κτήματα που έχεις στο Πετροκοπιό για 10 χρόνια να τα καλλιεργώ, με 5 ευρώ τον χρόνο ενοίκιο.
Τσίπρας: με 5 ευρώ τον χρόνο ενοίκιο; Τι λες ρε; Μα είναι πολύ εύφορα!
Φίλος: καλλιέργησέ τα τότε, να βγάλεις τα λεφτά που μου χρωστάς και να ζήσεις.
Τσίπρας: Μα τι λες; Ξέρεις πόσα χρειάζεται για να τα καλλιεργήσω; Πρέπει να μου δανείσεις τουλάχιστον 5.000 ευρώ!
Φίλος: Ωραία, αφού δεν έχω να σου δανείσω 5.000 ευρώ γιατί θα με σκοτώσει η γυναίκα μου, θα πρέπει να βρεις δουλειά και να μου κάνεις το συμφωνητικό αν θες να σου δανείσω τα 430.
Τσίπρας: Καλά ρε συ… Νταξ’ αλλά να ξέρεις… Με σφάζεις, με βρίσκεις πάνω στην ανάγκη ρε φίλος, αλλιώς θα σου ‘λεγα…
Πήγαν λοιπόν που λες τα φιλαράκια κάνανε το συμφωνητικό, βρήκανε στον Τσίπρα μια δουλειά στην οικοδομή και άλλη μια το απόγευμα, να καθαρίζει σκάλες. Υποσχέθηκε να πάει, αλλά μετά άρχισε να το σκέφτεται… Και μια και δυο, ξαναπάει στο φίλο να διαπραγματευτεί.
Τσίπρας: Δεν είναι δουλειά αυτή ρε φίλε… Δύσκολη η οικοδομή… Να κουβαλάς τσιμέντα, να κρυώνεις, να λερώνεσαι, δε νιώθω μέση σου λέω! Και καπάκι οι σκάλες, μα σκάλες; Τι είμαι; Καμιά γυναικούλα; Έλα σε παρακαλώ, πρέπει να το ξανασυζητήσουμε.
Φίλος: Δεν έχουμε να συζητήσουμε τίποτα. Θα συνεχίσεις τις δουλειές, να μου δώσεις τα λεφτά μου!
Τσίπρας: έτσι είσαι; Δεν ξαναπατάω ρε σε καμία δουλειά! Τι θα μου κάνεις;
Φίλος: τίποτα φίλε μου. Θα στρωθώ να καλλιεργήσω τα κτήματα στο Πετροκοπιό, κάπως πρέπει να πληρωθώ. Ξέρεις, η κρίση, άγγιξε και το δικό μου σπίτι και δεν έχω να πληρώσω τα φροντιστήρια των παιδιών. Αν καλλιεργήσω τα κτήματα, κάτι θα βγάλω.
Τσίπρας: Ας είναι… Είναι η γη των προγόνων μου βέβαια, αλλά τι να κάνω; Κανένας άνθρωπος δε θα άντεχε να δουλεύει οικοδομή το πρωί και το απόγευμα να καθαρίζει σκάλες.
Φίλος: Ας μην παρατούσες την πρώτη δουλειά για το τζόκερ φίλε… Τώρα είναι αργά. Δεν αντέχω ούτε εγώ να σε δανείσω. Δε με παίρνει πια.
Τσίπρας: Ναι, καλά… Μωρέ άμα ήθελες εσύ…
Φίλος: Ρε συ, είσαι με τα καλά σου, έχω τέσσερα στόματα να θρέψω!
Τσίπρας: Ωχ! Καλά που το είπες! Εντάξει με το χρέος μου, θα το πληρώσω με το να καλλιεργείς τα κτήματα, αλλά εγώ, τι θα τρώω;
Φίλος: Πρόβλημά σου αγορίνα μου. Καιρός να μεγαλώσεις.
Και κάπως έτσι, φτάσαμε στο σήμερα, που ο Τσίπρας μετά την αύξηση του χρέους, επειδή δεν του άρεσε ποτέ η δουλειά και δεν ήθελε να καλλιεργήσει το κτήμα (μεταρρύθμιση) για να κάνει ανταγωνιστική την οικονομία, επειδή είναι τόσο απορροφημένος να χαζεύει τα μπαλάκια του για να πιάσει το τζόκερ και να μη χάσει τη θέα από το Μαξίμου, ξέχασε να ζητήσει και την επιστροφή των 3,5 δις τον Ιούνιο, μας τσάκισε στους φόρους για να βρει το φαγητό που λέγαμε (δηλαδή, μισθούς και συντάξεις) και πάλι δε βγαίνουν τα λεφτά.
Ναι, καλά κατάλαβες, αυτό σημαίνει αναδιανομή φτώχειας: ανεβάζω τους φόρους στο Έβερεστ για να μαζέψω φράγκα να πληρώσω μισθούς και συντάξεις. Και επειδή οι περισσότεροι δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν τους φόρους, κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις. Και μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι φτωχοί, αλλά ο Τσίπρας θα έχει αναδιανείμει τη φτώχεια. Και ούτε καν δίκαια ρε φίλε!
Αλλά άλλο θέλω να θυμάσαι:
Η Ελλάδα, δεν είναι αποτυχημένη χώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ είναι μια αποτυχημένη κυβέρνηση. Ταυτίστηκε η χώρα με εκείνους, αλλά αυτό, είναι λάθος.
Εμείς, μπορούμε να τα καταφέρουμε, ο ΣΥΡΙΖΑ, ΟΧΙ.
Και είναι το μόνο ΟΧΙ κυρία μου, που δε θα μπορέσει να κάνει ποτέ ΝΑΙ.
Εμείς θα προχωρήσουμε.
Η Ελλάδα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, είμαστε εμείς.
Και εμείς, ξέρουμε από δουλειά.
Irene Agapidaki
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου