Η εικόνα των Ελλήνων που χόρευαν το βράδυ της 5ης Ιουλίου 2015 τείνει να γίνει κλασική. Ο συμβολισμός τόσων ανθρώπων που ανέμελα γλεντούσαν
ενώ η χώρα βρισκόταν μπροστά σε πρωτοφανές αδιέξοδο δείχνει ότι οι
πολίτες της αποφάσισαν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα με έναν δικό τους,
μοναδικό τρόπο.Εκείνο το βράδυ η Ελλάδα βρισκόταν σε συναισθηματικό παραλήρημα.
Από τη μία πλευρά ήταν η μισή Ελλάδα που ψήφισε ΝΑΙ η οποία βρισκόταν μία ανάσα από τους χειρότερους εφιάλτες της και από την άλλη, η άλλη μισή που κάτω από την επήρεια της αριστερής
μέθης πανηγύριζε γιατί η Ευρώπη θα πειθαναγκαζόταν να υποκύψει στα δίκαια αιτήματα του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Ήταν όμως έτσι;
Ένα χρόνο μετά οι περισσότερες αν όχι όλες οι υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ξεχαστεί και το κοινό που χόρευε στην πλατεία συντάγματος ξαναεμφανίστηκε στους δρόμους κατά τη διάρκεια της απεργίας της 4ης Φεβρουαρίου. Αυτή τη φορά όμως το που απευθυνόταν το ΟΧΙ δεν είναι εύκολα διακριτό. Στρέφονταν απέναντι στις αυξήσεις των φόρων, στις περικοπές συντάξεων, ήταν κατά της κυβέρνησης, υπέρ της; Όλων μαζί;
Για πρώτη φορά κατέβηκαν στο δρόμο τόσες κοινωνικές ομάδες με τόσο διαφορετικά χαρακτηριστικά. Από τη μία οι υπάλληλοι της ΔΕΗ με την προκλητική κρατική επιδότηση των 600 εκ/έτος και από την άλλη δικηγόροι, μηχανικοί με τις εισφορές υπέρ τρίτων. Από τη μία οι καθαρίστριες που μόλις επαναπροσλήφθηκαν και από την άλλη οι αγρότες και οι ιδιοκτήτες καφετεριών. Τι εκπροσωπεί όμως αυτό το πλουραλιστικό κύμα ανθρώπων; Μπορεί να τεθεί υπό πολιτική σκεπή ή θα ζήσουμε καταστάσεις χάους όπου το κράτος θα αδυνατεί να παρέχει συνθήκες ειρήνης;
Μία απάντηση, σύμφωνα με την κοινή λογική, θα μπορούσε να είναι ότι το κοινό του ΝΑΙ ενώθηκε με αυτό του ΟΧΙ και έτσι δημιουργήθηκε αυτό τα ανομοιογενές πλην ογκώδες κοινωνικό σύνολο.Δυστυχώς τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και δεν υπάρχει εύκολη ερμηνεία αν δεν κάνουμε μία επιφανειακή ανάλυση των ανθρώπων που ψήφισαν ΟΧΙ και τι εκπροσωπούσαν.
Ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε να δημιουργήσει ένα μεγάλο αριθμό για το ΟΧΙ εκείνο το βράδυ.Έναν αριθμό που θα πετούσε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης και από το βάρος του να έσπαγε. Στο τέλος το πέτυχε. Το 61% ήταν εντυπωσιακό και δεν δέχεται αμφισβήτηση.
Στην προσπάθεια του αυτή απευθύνθηκε σε ένα ετερόκλητο σύνολο συμφερόντων που αναζητούσαν μία ευλογοφανή δικαιολογία για να διατηρήσουν προνόμια χωρίς να μπορούν να κατηγορηθούν ότι στάθηκαν απέναντι στο συμφέρον της πατρίδας. Και τη δικαιολογία αυτή τους την έδωσε. Η ερώτηση του δημοψηφίσματος δεν έλεγε τίποτα και έλεγε τα πάντα ανάλογα με αυτόν που τη διάβαζε.
Το κοινό του ΝΑΙ αντιλήφθηκε αμέσως την πλάνη και στάθηκε υπέρ της παραμονής της χώρας σε ευρωπαϊκή τροχιά με κάθε κόστος. Η εξέλιξη των γεγονότων τούς δικαίωσε και η σωστή αντίληψη της πραγματικότητας λειτούργησε σαν συγκολλητική ταινία ώστε το κοινό του ΝΑΙ να παραμείνει συμπαγές μέχρι και σήμερα.
Το κοινό του ΟΧΙ βρήκε ακριβώς αυτό που έψαχνε. Ένα τρόπο να καθυστερήσουν οι απαραίτητες για τον τόπο μεταρρυθμίσεις και μία δικαιολογία για να μην κατηγορηθούν ότι ψήφισαν υπέρ της δραχμής.Μία δικαιολογία για να εθελοτυφλούν ξέγνοιαστα.
Ο καθένας για τους δικούς του λόγους λοιπόν, εκείνο το μοιραίο βράδυ της επικράτησης του ΟΧΙ, ένωσε τη φωνή και τα χέρια του σε ένα πανηγυρικό γλέντι χωρίς να γνωρίζει ότι το μόνο που τον ενώνει με τον άγνωστο σύντροφο στο χορό είναι η ψευδαίσθηση της νίκης. Μιας νίκης όμως που είχε διαφορετικό νόημα για τον κάθε σύντροφο.
Αυτό που φαινόταν σαν μια γιορτή υπέρ ενός κοινού αγώνα δεν ήταν τίποτα άλλο από χιλιάδες ατομικές γιορτές συγκεντρωμένες στην πλατεία συντάγματος και συντονισμένες στους ήχους του ΟΧΙ.
Ο καθένας ονειρευόταν ένα δικό του αύριο, μία δική του εκδοχή της πραγματικότητας. Η περιθωριακή φιλόλογος που επιτέλους ύψωσε τη φωνή της στο διεθνές κεφάλαιο. Η νεοδιορισμένη καθαρίστρια που δικαιώθηκε για τους μήνες που κατασκήνωνε έξω από τα υπουργεία. Η αιώνια φοιτήτρια από τα Λιόσια που θα συνέχιζε να είναι αιώνια φοιτήτρια και η πρωτοετής από την Κηφισιά που αισθάνεται δικαιωμένη για την επανάσταση απέναντι στον αστικό, συντηρητικό τρόπο ανατροφής της.
Το κοινό του ΟΧΙ όμως αποδείχθηκε εύθραυστο.
Ο Αλέξης Τσίπρας, ήταν το σημείο αναφοράς και γύρω από αυτόν κινούνταν. Μετά την αποκάλυψη της πλάνης και την υπογραφή του 3ου μνημονίου από τον πρωθυπουργό,το κοινό του ΟΧΙ δέχτηκε ένα καίριοψυχολογικό χτύπημα. Σαν μία φωλιά μελισσών που δέχεται μία ξυλιά ,οι πρώτοι εξαπατημένοι αποκολλήθηκαν και ζαλισμένοι αποσύρθηκαν από τα πολιτικά δρώμενα διαλέγοντας αποχή στις εκλογές του Σεπτεμβρίου.
Οι πρώτες αποκρατικοποιήσεις ήταν άλλο ένα χτύπημα που έστειλε και άλλους στις αγκαλιές των πρώην συντρόφων τους. Ένα εξίσου ισχυρό χτύπημα ήταν το μεταναστευτικό που έδιωξε από το ΣΥΡΙΖΑ και αυτούς που ζούσαν από τον τουρισμό. Το τελευταίο και πιο δυνατό χτύπημα δόθηκε από το προσχέδιο του ασφαλιστικού όπου έγινε πλέον ξεκάθαρο ότι όχι μόνο δεν θα προστατευτούν τα κεκτημένα, αλλά το πραγματικό ασφαλιστικό που θα έχει τη σφραγίδα της τρόικας, δεν θα αφήσει κανέναν στο απυρόβλητο.
Σήμερα η φωλιά είναι σχεδόν άδεια και οι μέλισσες πετούν αδιάκοπα, ζαλισμένες, φοβισμένες και μερικές από αυτές επιθετικές απέναντι σε ότι βρεθεί στο δρόμο τους. Όλοι οι υπόλοιποι πολίτες του ΝΑΙ παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα αυτή την βίαιη προσαρμογή στην πραγματικότητα ελπίζοντας ότι κάποιος θα βρεθεί να τις μαζέψει ή ιδανικά να τις εξημερώσει ώστε να μπορούν να ζουν ειρηνικά στις νέες συνθήκες.
Το κοινό του ΟΧΙ λοιπόν σήμερα είναι εξαγριωμένο επειδή εξαπατήθηκε. Όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι αυτό που χρειαζόταν ήταν να ακούσει την αλήθεια και να αποφασίσει αναλόγως. Στο πραγματικό ερώτημα του δημοψηφίσματος, ευρώ ή δραχμή, ο κόσμος θα ψήφιζε υπέρ του ευρώ και θα αποδεχόταν τις επίπονες μεταρρυθμίσεις κάνοντας ένα βήμα πιο κοντά στην ευρωπαϊκή του ενηλικίωση.
Η πλάνη του δημοψηφίσματος εξυπηρέτησε μία μόνο πλευρά, την ομάδα του Αλέξη Τσίπρα. Το πολιτικό του προφίλ γιγαντώθηκε, έδιωξε τους ανεπιθύμητους συντρόφους και το σημαντικότερο, έσπειρε το διχασμό στο εκλογικό σώμα όπως έκαναν οι πολιτικοί του συγγενείς στον εμφύλιο. Έναν διχασμό που ο ίδιος συντηρεί μέχρι σήμερα είτε με αναφορές σε ταξικές διαφορές είτε με προκλητική μεταχείριση ορισμένων ομάδων όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι και τιμωρία άλλων όπως οι ελεύθεροι επαγγελματίες.
Η κατάσταση όμως μαζεύεται ακόμη και σήμερα.
Ο διχασμός μπορεί να άφησε πληγές αλλά η κοινωνία έχει πλέον συνηθίσει σε έναν αστικό τρόπο ζωής και αν της τεθεί ξεκάθαρα το δίλημμα θα επιλέξει το δρόμο της Ευρώπης.
Ο κόσμος χρειάζεται όσο ποτέ την αλήθεια, όσο σκληρή και να είναι, γιατί ήδη διανύουμε το τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων. Αν ειπωθεί από όλους θα περάσουμε επιτέλους σε ένα ενάρετο κύκλο. Αν ειπωθεί από τους μισούς θα διχαστούμε.
Νίκος Σιδεράς
capital.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου