ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ - Take it or leave it!

Kαι να που φτάσαμε στην μεγάλη μέρα. Στην οριακή, σ΄αυτή που είναι η καταληκτική ημερομηνία για να προλάβουμε. 

Γιατί αν σκεφτεί κανείς ότι χρειαζόμαστε έγκριση κοινοβουλίων, τυπικές διαδικασίες εκταμίευσης, ξεκατίνιασμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και άλλα θεατρικά, πόσα περιθώρια έχουμε, ως τις 30 Ιουνίου;

Έπρεπε να οδηγηθούμε στα άκρα; 

Έπρεπε για άλλη μια φορά, να δραματοποιήσουμε τόσο πολύ την υπόθεση; Πολλές φορές σκέφτομαι ότι όλα μας τα προβλήματα θα είχαν λυθεί αν, σε παγκόσμια πρωτοτυπία, ψηφίζαμε ένα νόμο που θα υποχρέωνε όλους τους Έλληνες να ανήκουν σε θεατρικές ομάδες και να παίζουν παραστάσεις εφόρου ζωής. Να εκτονώνονται με ποικίλα σενάρια, ρήξεων, επαναστάσεων, φλυαρίας, αντιπαραθέσεων, βίας, συμπλεγματικών αντιδράσεων και κυρίως να υποδύονται ρόλους. Ό,τι, ας πούμε, κάνουν στα γήπεδα
αλλά σε διευρυμένη μορφή. Να συμμετέχουν δηλαδή, σε ομάδες group therapy, μπας και γλιτώσουμε την παθολογία στην πραγματικότητα.

Ο Τσίπρας λοιπόν, ως ένας γνήσιος Έλληνας "σόουμαν" και προκλητικός θαυματοποιός χομπίστας της πολιτικής θα βρεθεί ενώπιον των δανειστών του. Θα τους αντιπαρατάξει την λογική, κατά τα άλλα, επιθυμία για νέα αναδιάρθρωση του χρέους και θα περιμένει τις δικές τους προτάσεις. Κι αυτοί θα του τις δώσουν. Κάπως αλλαγμένες από αυτές που ξέρουμε. Με πιθανή παράταση του υφιστάμενου μνημονίου που μπορεί να περιλαμβάνει και κάτι πολύ πιο επώδυνο που ακόμα δεν μπορεί να το φανταστεί.

Μπορεί όμως, να βρεθεί σε ακόμα χειρότερη θέση. Να αισθανθεί μια πιο δυσάρεστη έκπληξη. Ένα πακέτο νέων μέτρων που δεν έχει πια ούτε μία μέρα για να το συζητήσει. Ίσως του δώσουν, το πολύ, δύο ώρες. Είναι πάρα πολύ μεγάλες οι πιθανότητες να ακουστεί αυστηρά στην αίθουσα, μάλλον από τον Σλοβάκο Πρωθυπουργό (ο πιο μικρός των "κακών" το λέει συνήθως), η φράση "Take it or leave it!". Και γύρω γύρω, παγερά τα βλέμματα της Μέρκελ, του Ολάντ, του Ρέντζι και του Κάμερον, να καρφωθούν πάνω του.

Τι θα κάνει τότε ο Αλέξης; Θα τους ζητήσει να γυρίσει στη χώρα του, με τελεσίγραφα, άδειες τσέπες, μπλοκαρισμένα ΑΤΜ και κλειστές τράπεζες, για να κάνει εκλογές και δημοψηφίσματα; Ή μήπως θα τους επικαλεστεί τα γκάλοπ που δείχνουν ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό "φαντασιόπληκτων περιηγητών" θέλει επιστροφή στη δραχμή;

"You don’t have time Alexis", θα του πουν, "it was your choice". 

Γιατί μου είναι δύσκολο να σκεφτώ ότι ένα τεράστιος συντεταγμένος μηχανισμός τεχνοκρατικής, οικονομικής και πολιτικής επιρροής θα παρατείνει κι άλλο, την αβεβαιότητα με την οποία η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία. Θα του κάνουν λοιπόν σαφές ότι είναι δική του ευθύνη που άφησε την κατάσταση να εξελιχθεί τόσο δραματικά και ότι είναι πλέον ώρα να επέλθει η "κάθαρση", "δι ελέου και φόβου, πάντα περαίνουσα...".

Μα δεν είναι φυσικό να συμβούν κάπως έτσι τα πράγματα; Όταν για πέντε μήνες παίζεις ένα κακόγουστο θέατρο χωρίς σοβαρές προτάσεις, επόμενο είναι να τζογάρεις πιστεύοντας μόνο στην τελευταία στιγμή. Αλλά από πού σου προκύπτει ότι το δίκαιο της πυγμής θα σταματήσει να ισχύει στο δικό σου χωροχρόνο και ειδικά για τη δική σου περίπτωση;

Σε περιμένουμε λοιπόν πίσω Αλέξη. Είτε για καλό είτε για κακό. Είτε για να σε στηρίξουμε για το μη χείρον βέλτιστον (6 δισ. αντί για 1 του Χαρδούβελη...) που υπέγραψες είτε για να σε οικτίρουμε που στάθηκες ο μοιραίος άνθρωπος για τη χώρα σου. Που μας άναψες φωτιές για να ικανοποιήσεις τα ψυχωτικά σύνδρομα του κρατισμού και της αριστερής ιδεοληψίας. Που επανέφερες το κλίμα του εμφυλίου στον τόπο σου, που έριξες τη μολότοφ του κοινωνικού αυτοματισμού και φούντωσες τον πολιτικό ρατσισμό στους Έλληνες.

Έτσι όπως τα κατάφερες, και την οικονομία έριξες στα βράχια και το πολιτικό σου μέλλον σε αδιέξοδο. Γιατί επέλεξες, αντί να κυβερνήσεις τη χώρα, να συνεχίσεις το δράμα και τις παραστάσεις που ανέβασες πριν από τις εκλογές.

Ένα είναι πάντως το βέβαιο. 

Ότι το πιο ακριβό χόμπι της αρχομανίας και του πολιτικού σαδισμού γίνεται στην Ελλάδα. Στη μεταπολίτευση, μας στοίχισε ήδη πάνω από 350 δισ. και στο παρελθόν άλλο τόσο χρήμα και αίμα. 

Και δεν φαίνεται να σταματάει ποτέ. Σαν τον Σίσυφο θα κουβαλάμε πάντα την πέτρα ως την κορυφή. Κι αυτή κάθε φορά, θα πέφτει αδειάζοντας τις τσέπες και τις ψυχές μας.


Του Άνδρέα Ζαμπούκα
capital