Μ' εμάς ή ...με τους άλλους;

Η λατρεία της ντουντούκας, το μίσος της σφυρίχτρας.

Είναι ίσως γνωστό το ανέκδοτο με τον τυπάκο που του την πέφτουν χούλιγκανς ρωτώντας απειλητικά "μ'εμάς είσαι ή με τους άλλους;" κι όταν εκείνος απαντά τρομαγμένος "μ'εσάς, μ'εσάς!" ακούει έκπληκτος τον επικεφαλής των χούλιγκανς να λέει "ναι, αλλά εμείς είμαστε οι άλλοι!"

Μέχρι σήμερα, ήταν ένα απλό χαριτωμένο αστειάκι.

Όχι πια.

Κι αυτό γιατί ο πρεσβύτης Φάλσταφ της καλύτερης κυβέρνησης όλων των εποχών -αλήθεια, καλή ιδέα θα ήταν να το επεκτείνουμε και όχι μόνο στο χρόνο αλλά και στον τόπο, να λέμε δηλαδή "η
καλύτερη κυβέρνηση όλων των εποχών παγκοσμίως", ε;- ο Δον Φρεντουτσίνο Φλαμπουράρης, ερωτηθείς αν θα παραβρεθεί στη συγκέντρωση ρώτησε, με χαρακτηριστική αφέλεια, "στους δικούς μας ή στους άλλους;"

Σίγουρα υπήρξε μεγάλο ατόπημα του δημοσιογράφου που δεν αποσαφήνισε αν μιλά για τη συγκέντρωση των αστών Γερμανοτσολιάδων προδοτών ή των αδούλωτων πατριωτών κηπουρών της ΕΡΤ. Υποθέτω θα το επισημάνει προσεχώς η Μεγάλη Αδελφή Ζωή Κωνσταντοπούλου της οποίας ο οφθαλμός από το ύψος της έδρας του Προεδρείου της Βουλής "τα πάνθ'όρα".

Ας σοβαρευτούμε όμως.

Είναι σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, "το κόμμα της φιλοευρωπαϊκής Αριστεράς" όπως ισχυρίζεται, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ο κύριος Παπαδημούλης, ενοχλήθηκε από τη συγκέντρωση της Πέμπτης.

Βιάστηκε δε να της δώσει αντιπολιτευτικό χαρακτήρα, αν και κατά τη διάρκειά της, πράγμα πρωτοφανές στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δεν ακούστηκε ούτε ένα σύνθημα κατά της κυβέρνησης. 

Από την άλλη πλευρά, θα ήταν αφελές να πούμε ότι οι άνθρωποι του "ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ" εμπιστεύονται τη σημερινή κυβέρνηση και τους χειρισμούς της στις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς. 

Ίσως κάποιοι εξ αυτών να την εμπιστεύτηκαν δια της ψήφου τους προ μερικών μηνών. Σήμερα όμως ανησυχούν. 

Κι αυτή την ανησυχία διατράνωσαν, όχι άνθρωποι με Rolex στα χέρια και γούνες στους ώμους, όπως θέλησαν να ισχυριστούν οι πλέον διαπρεπείς (sic!) πένες που στηρίζουν ή "δε στηρίζουν", κατά δήλωσή τους, ΣΥΡΙΖΑ,

...αλλά άνθρωποι άνεργοι, φοιτητές, ελεύθεροι επαγγελματίες, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, που βρέθηκαν στο Σύνταγμα από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους με διακριτές διάφορες ωστόσο που σε καμία όμως περίπτωση δεν δέχονται να αμφισβητηθεί η θέση της χώρας εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Δεν εκπλήσσεται κανείς που η κυβέρνηση της Αριστεράς νιώθει άβολα απέναντι στην κριτική, ειδικά όταν δεν είναι καπελωμένη κομματικά.

Ίσως και γι'αυτό ακριβώς, επειδή δεν μπορεί να της αποδοθεί κάποια ταμπέλα, επινοείται μία, βολική, για κάθε χρήση.

Και για να προχωρήσουμε το συλλογισμό μας, καμία κυβέρνηση, καμία εξουσία δε χαίρεται όταν αντιμετωπίζει κριτική.

Ωστόσο υπάρχει μία διαφορά.

Η κυβέρνηση με συντονισμένες προσπάθειες, επιδεικνύει μια δυσανεξία στα όρια του αντιδημοκρατικού απέναντι σε κάθε κριτική εδώ και καιρό. 

Η κυρία Κωνσταντοπούλου αντιμετωπίζει τους εκπροσώπους των ΜΜΕ σαν τριτοκοσμικός ηγέτης της υποσαχάριας Αφρικής,

βουλευτίς του ΣΥΡΙΖΑ εγκαλεί το φρούραρχο της Βουλής όταν επιτρέπει στους συγκεντρωμένους του "ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ" να ανέβουν στο περιστύλιο της Βουλής όταν προ ολίγου καιρού διαδηλωτές εισέβαλαν εντός του κτιρίου και πέταξαν φυλλάδια,

στην ίδια Βουλή στις τουαλέτες της οποίας απαγορεύεται η πρόσβαση για τους αστυνομικούς που τη φρουρούν,

ο Μεσσήνιος μαθηματικός, ζητά την δια φορολόγησης παραδειγματική τιμωρία των συγκεντρωθέντων της Πέμπτης και μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε πως θα εισηγηθεί τον εκτοπισμό για όσους πιστούς προσέλθουν τη Δευτέρα,

ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από τον "φιλοευρωπαϊκό" ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για αντικυβερνητική διαδήλωση και εξορίζεται όταν φωτογραφία της συγκέντρωσης αναρτάται στον ιστότοπο της Κομισιόν,

ο δε υπεύθυνος συντονισμού του κυβερνητικού έργου Χριστόφορος Βερναδάκης ανακαλύπτει και αποκαλύπτει ότι τις σφυρίχτρες που είχαν την Πέμπτη οι συγκεντρωθέντες τους τις προμηθεύουν ξένα κέντρα που επιβουλεύονται τον τόπο μας, αν όχι ίσως Εβραίοι τότε πιθανόν Νεφελίμ ή κάτοικοι από τις φυλές της Κοίλης Γης

και τέλος, ο Γέρων Φλαμπουράριος, ρωτά:

των δικών μας ή των άλλων.

Κάποιος, σε άλλη χώρα, ίσως θα χαμογελούσε. Συγκαταβατικά.

Αν διαπνέεται κι από ανθρωπιστικά συναισθήματα θα προτείνει επίσκεψη σε ψυχίατρο, κρύα ντούς, ξεκούραση ή και ηλεκτροσόκ στους παραπάνω δυστυχείς.

Οι κάτοικοι όμως αυτής της χώρας -και με αυτά τα προβλήματα- ανησυχούν.

Ανησυχούν γιατί ποτέ άλλοτε δεν έχει εμφανιστεί μεταπολιτευτικά τέτοια δυσανεξία στην κριτική, στην αντίθετη ή στη διαφορετική απλά άποψη.

Ποτέ άλλοτε τέτοια λυσσώδης προσπάθεια αποδόμησης του άλλου, τέτοια καλλιέργεια μίσους, τέτοιο πάθος διαχωρισμού.

Μ'εμάς ή με τους άλλους.

Φυσικά τα δείγματα υπήρχαν από πριν, από το '12 ή το '10 ακόμη, όταν οι προηγούμενοι κακοί, ανεπαρκείς, ολίγιστοι κυβερνώντες χαρακτηρίζονταν με απίστευτη ευκολία "προδότες, γραικύλοι, Γερμανοτσολιάδες", και κοντά σε αυτούς κι όσοι τυχόν τόλμησαν να τους υποστηρίξουν ή να τους ψηφίσουν.

Από τότε τα δείγματα, αλλά τώρα που πλέον ζούμε "υπό την ηγεμονία της Αριστεράς" όπως έγραψε και προσφάτως η κυρία Γιαμαλή, πιο σαφή, πιο ξεκάθαρα και το κυριότερο, πιο αντιδημοκρατικά.

Μ'εμάς ή με τους άλλους λοιπόν. 

Κι όσο συνεχίζει αυτή η ρητορεία, αυτού του είδους η διχαστική άσκηση πολιτικής, η καλλιέργεια στείρου και φαιδρού φανατισμού, όλο και περισσότεροι θα βρίσκονται να απαντούν με παρρησία : 

με τους άλλους.


Το Παρατηρητήριο