Επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο ο σύγχρονος Οδυσσέας κατά την παρουσίαση της «Ιθάκης» του, την οποία συνέγραψε κατά τη μακρά περίοδο της αυτοεξορίας του από τα πολιτικώς δρώμενα στην Ελλάδα μετά τη συντριπτική ήττα του στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.
Θα περίμενε κάποιος από τον «φωστήρα» της «Αριστεράς του τίποτα» να ακούσει μια αυτοκριτική του για τα τεράστια λάθη (ακριβέστερα: εγκλήματα), που διέπραξε στην πρώτη (ελπίζω και τελευταία) κυβερνητική του θητεία, κατά την οποία παρά λίγο να ρίξει το εθνικό «σκάφος», που του εμπιστεύθηκε ο ελληνικός λαός, στα βράχια.
Η αυτοκριτική είναι δείγμα σωφροσύνης και σύνεσης ενός σοβαρού πολιτικού. Όταν όμως δεν υπάρχει αυτοκριτική, είναι μάταιο να ζητείς σωφροσύνη και σύνεση στον συγκεκριμένο πολιτικό. Σε ζητήματα πολιτικού ήθους ο σύγχρονος Οδυσσέας δεν μπόρεσε να πάρει προβιβάσιμο βαθμό. Έμεινε μετεξεταστέος.
Το είδαμε σε πολλές περιπτώσεις, με χαρακτηριστικότερη εκείνη που συνδέεται με την κατάπτυστη «Συμφωνία των Πρεσπών», διά της οποίας αναγνώρισε «μακεδονική ταυτότητα» και «μακεδονική γλώσσα» στους «Σκοπιανούς πειρατές» της ιστορίας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Και μάλιστα χωρίς να έχει συμπεριλάβει τη Συμφωνία αυτή στο προεκλογικό του πρόγραμμα ή χωρίς να ζητήσει με σχετικό δημοψήφισμα την έγκριση του ελληνικού λαού να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις με τους «Σκοπιανούς πειρατές» ή να υπογράψει συμφωνία μαζί τους.
Είναι μικρονοϊκής υφής η απάντησή του σε σχετική δημοσιογραφική ερώτηση, διά της οποίας διερωτήθηκε «αν είναι δυνατόν να κάνουμε δημοψήφισμα για να απαντήσουμε πώς θα ονομάζεται ένα άλλο κράτος»! Δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ο σπουδαίος αυτός «διάττων αστήρ» της πολιτικής, που μας ανέδειξε η πολιτικοοικονομική κρίση, ότι το δημοψήφισμα στην περίπτωση των διαπραγματεύσεων με τους «Σκοπιανούς πειρατές» ήταν απαραίτητο, όχι για να αποφασίσουμε εμείς πώς θα ονομάζεται το κρατίδιό τους, αλλά για να αποφασίσει ο ελληνικός λαός εάν θα εξουσιοδοτήσει τον Οδυσσέα της «Αριστεράς του τίποτα» να συνάψει τη σχετική Συμφωνία με το συγκεκριμένο περιεχόμενο, στο οποίο είχαν καταλήξει οι δύο πλευρές.
Η επανεμφάνιση του σύγχρονου Οδυσσέα μας εξέπληξε όλους, όχι διότι δεν περιμέναμε να τον ξαναδούμε στην πολιτική σκηνή, αλλά διότι, κατά την παρουσίαση της «Ιθάκης» του, αντί να αναλάβει την ευθύνη για όσα τραγικά λάθη διέπραξε κατά την προηγούμενη κυβερνητική του θητεία, κατηγόρησε ως υπευθύνους της αποτυχίας της Κυβέρνησής του τους συντρόφους του, τους οποίους ωστόσο είχε επιλέξει ο ίδιος και τους τοποθέτησε στα αντίστοιχα υπουργεία, για να υλοποιήσουν την κυβερνητική πολιτική!
Ας δούμε εδώ μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Επί των ημερών της Κυβέρνησης της «Αριστεράς του τίποτα», άνοιξαν οι πύλες των τειχών της «Βασιλεύουσας» διάπλατα και άρχισαν να εισρέουν ελεύθερα στην Ελλάδα αδιάκοπα τα πρώτα κύματα των, μουσουλμάνων κατ’ εξοχήν, λαθρομεταναστών λόγω της πολιτικής των «ανοικτών συνόρων», που εφαρμόσθηκε από την τότε Κυβέρνηση.
Τη ζημιά στην εθνική συνοχή με τη νόθευση του πληθυσμού της χώρας δεν την έκανε ο τότε Πρωθυπουργός, που τώρα μας εμφανίζεται ως Οδυσσέας, αλλά η αλήστου μνήμης Τοσούλα, υπουργός Μετανάστευσης εκείνη την εποχή, η οποία, όταν ερωτήθηκε από δημοσιογράφο να μας ενημερώσει πού βρίσκονται όλα αυτά τα εκατομμύρια των λαθρομεταναστών που κατέκλυσαν τη χώρα, είχε πει εκείνη την αλησμόνητη ατάκα της: «λιάζονται».
Ας μη μιλήσουμε για την οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης της «Αριστεράς του τίποτα» με το πετσόκομμα των συντάξεων. Ήταν αυτή που κατήργησε την 13η και 14η σύνταξη και μετέτρεψε το «εφ’ άπαξ» των πολιτών από ένα υπολογίσιμο αποθεματικό που ήταν σε χριστουγεννιάτικο φιλοδώρημα!
Και είναι άδικο να ενοχοποιούμε τον σημερινό Οδυσσέα για όσα συνέβησαν εκείνη την εποχή. Τη ζημιά και εδώ την έκανε ο τότε αρμόδιος υπουργός, κ. Κατρούγκαλος, ερήμην της Κυβέρνησης!
Ας πάμε τώρα στην πολιτική που εφάρμοσε ο φωστήρας της «Αριστεράς του τίποτα» για την παιδεία και τη νεολαία. Ήταν η εποχή που οι μαθητές με τις περίφημες «έμφυλες» εβδομάδες, που είχε καθιερώσει το Υπουργείο Παιδείας, μάθαιναν στα σχολεία ότι δεν πρέπει να θεωρούν ως «φύλο» τους εκείνο που τους δόθηκε από τη φύση, αλλά εκείνο που νιώθουν ότι είναι.
Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι οι άθεοι, ενώ θα έπρεπε να ομιλούν για τον Θεό σε αυτές τις περιπτώσεις, χρησιμοποιούν τη λέξη φύση, διότι πάσχουν από αλλεργία απέναντι σε κάθε τι μεταφυσικό. Για αυτό δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη λέξη «Θεός» παρά μόνον όταν πρόκειται να Τον βλασφημήσουν!
Στην ίδια αλληλουχία της πολιτικής της «Αριστεράς του τίποτα» ανήκει και ο νόμος για την αλλαγή φύλου από ανηλίκους ήδη από την ηλικία των 15 ετών, χωρίς μάλιστα να απαιτείται η συναίνεση των γονέων του ανηλίκου!
Και εδώ η ευθύνη για αυτές τις εξωφρενικές ρυθμίσεις δεν ανήκει στον τότε Πρωθυπουργό, που μας εμφανίζεται τώρα ως Οδυσσέας! Η ζημιά και σε αυτό το θέμα χρεώνεται στον τότε υπουργό Παιδείας, κ. Γαβρόγλου.
Ας μη μιλήσουμε επίσης για τη λυσσαλέα προσπάθεια, στην οποία επεδόθησαν όλοι ανεξαιρέτως οι υπουργοί της «Αριστεράς του τίποτα», αρχής γενομένης από τον κ. Φίλη, να ξεριζώσουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις από τις ψυχές των μαθητών με την αντικατάσταση της διδασκαλίας των Θρησκευτικών στα σχολεία από τη Θρησκειολογία, παρά την κατηγορηματική επιταγή του αρ. 16 παρ. 2 του Συντάγματος ότι ο σκοπός της εκπαίδευσης είναι μεταξύ άλλων η καλλιέργεια της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των μαθητών στα σχολεία!
Άξιο ιδιαίτερης μνείας είναι το γεγονός ότι ο «φωστήρας» της «Αριστεράς του τίποτα» κατά την επανεμφάνισή του στον πολιτικό στίβο θέλησε να αποστασιοποιηθεί πλήρως όχι μόνον από το κόμμα με το οποίο εκυβέρνησε τότε την Ελλάδα, αλλά και από τους πρώην συντρόφους του, οι οποίοι παρέμειναν πιστοί στο κόμμα αυτό.
Πολλοί μάλιστα από αυτούς επανεξελέγησαν βουλευτές υπό τη σημαία του εν λόγω κόμματος. Τους ανάγκασε όλους εμμέσως να παραιτηθούν από αξιώματα και θέσεις που είχαν και να ενταχθούν, εάν ήθελαν, στο νέο κόμμα του ως απλοί πολίτες.
Η ΕΛΑΣ του σύγχρονου Οδυσσέα, που μας παραπέμπει στον κατοχικό στρατό είναι συμβατή με το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, που διαμόρφωσε με τους πρώην συντρόφους του ο «φωστήρας» της «Αριστεράς του τίποτα».
Όλοι εκείνοι που έσπευσαν να υποδεχθούν ως Μεσσία τον σύγχρονο Οδυσσέα οφείλουν να μας πουν ποια από τις πολλές υποσχέσεις του ετήρησε ως Πρωθυπουργός της «Αριστεράς του τίποτα».
Η διδαχή από τα λάθη μας είναι το καλύτερο σχολείο για όλους μας. Και όσοι λησμονούμε αυτή τη διδαχή, είμαστε καταδικασμένοι να επαναλάβουμε τα λάθη μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου