Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ

Η ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΗΡΘΕ

Βασικό προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο «ερχομός» της ελπίδας. Ένα χρόνο μετά είμαστε φτωχότεροι αλλά σοφότεροι.

ΟΤΑΝ πριν από 25 χρόνια η χώρα πλημμύρισε από πεινασμένους για ψωμί και δημοκρατικές ελευθερίες Βαλκάνιους γείτονες δεν κατάλαβε η πλειοψηφία των «νεόπλουτων» διονυσιακών κληρονόμων της αρχαίας δόξας αλλά όχι της αρχαίας σύνεσης τι είχε συμβεί.

ΔΕΝ κατάλαβαν ότι δεν γίναμε Αλβανία του Χότζα ή Ρουμανία του Τσαουσέσκου όχι

επειδή είμαστε έξυπνοι.

ΑΥΡΙΟ συμπληρώνονται 71 χρόνια από την άφιξη στη ρημαγμένη Αθήνα του Ανθρώπου που μας κράτησε – για τους δικούς λόγους ασφαλώς αλλά αυτό δεν αλλάζει το αποτέλεσμα – στο «στρατόπεδο» της ελευθερίας της δημοκρατίας και της ευημερίας.

ΑΚΟΜΑ δεν το έχουμε καταλάβει. Γι αυτό οι ελπίδες είναι φρούδες.

ΟΤΑΝ μια πάνδημη διαδήλωση στο Σύνταγμα θα απαιτήσει να στηθεί το άγαλμα του Τσόρτσιλ απέναντι από το «Μεγάλη Βρετάνια» θα υπάρχει ελπίδα. Μόνο τότε.

Και πάλι χρόνια πολλά χαρούμενες Γιορτές και ευτυχισμένο το 2016. Επί τη ευκαιρία και ένα συναφές σημερινό άρθρο της Πυργιώτη.

Φιλικά Αντώνης