Πρώτη -και τελευταία- φορά αριστερά

Ποιος φταίει που δεν έχουμε ακόμα συμφωνία με τους "θεσμούς"; Φταίει ο Σόιμπλε που είναι αδιάλλακτος.

Και γιατί να φταίει ο Σόιμπλε; Φταίει ο Βαρουφάκης.

Και γιατί να φταίει ο Βαρουφάκης; Φταίει ο Ντράγκι.

Και γιατί να φταίει ο Ντράγκι; Φταίει ο Λαφαζάνης και η Αριστερή Πτέρυγα.

Και γιατί να φταίει ο Λαφαζάνης; Φταίει το ΔΝΤ.

Και η μετάθεση ευθυνών συνεχίζεται.

Blame game το λένε οι Αμερικανοί.

Ρίξε την ευθύνη στους άλλους, να καθαρίσεις.

Μόνο ο ίδιος ο πρωθυπουργός μένει στο απυρόβλητο. Εκείνος κάνει ότι μπορεί για να μεταπείσει τους εταίρους, να σαγηνεύσει την Μέρκελ και να την κάνει σύμμαχο, να συμβιβάσει με τις απαραίτητες υποχωρήσεις που πρέπει να γίνουν την εσωκομματική του αντιπολίτευση.

Ετσι, ότι και να συμβεί, ο ίδιος και η ομάδα των "προεδρικών" στον ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρηθεί να μείνει εκτός ευθυνών. Είτε επιτευχθεί συμφωνία, είτε πάει η χώρα στα βράχια.

Γιατί ο κ. Τσίπρας, δεν έχει στο μυαλό του μόνο την διαπραγμάτευση και την κατάληξή της, αλλά και πώς αυτή θα επηρεάσει το μέλλον της κυβέρνησής του και κυρίως του ίδιου προσωπικά. Ο πρωθυπουργός είναι πολύ σκληρός πολιτικός παίκτης. Και το έχει αποδείξει αυτό πριν ακόμα αποκτήσει την εμπειρία που του προσδίδει η ηγετική θέση που πλέον κατέχει. Οσοι διαφωνούν, ας θυμηθούν τα πολιτικά θύματα που έχει αφήσει πίσω του κατά την ανέλιξή του προς την εξουσία. Αυτό δεν είναι απαραίτητα μεμπτό, άλλωστε αν δεν έχεις τη δυνατότητα να επιβληθείς χωρίς συναισθηματισμούς δύσκολα μπορείς να φτάσεις στην πολιτική κορυφή.

Ωστόσο, το λάθος που κάνει ίσως λόγω απειρίας, είναι ότι μόλις βρεθείς στην κορυφή, την ίδια στιγμή αρχίζει και η αντίστροφη πορεία σου.

Και δεν είναι διόλου μακρινή η ώρα που όλοι όσοι σήμερα τον χειροκροτούν, θα τον οικτρίζουν.

Γιατί αυτό θα συμβεί αν δεν καταφέρει να συναισθανθεί την ιστορική ευθύνη που καλώς ή κακώς βρίσκεται στις δικές του πλάτες, για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας.

Η συγκυρία που τον έφερε στην εξουσία, ως ένα άφθαρτο και φρέσκο πολιτικό πρόσωπο που θα μπορούσε να κομίζει κάτι νέο, δυστυχώς γι αυτόν συνοδεύεται και από την αναγκαιότητα λήψης επώδυνων αποφάσεων.

Ο ίδιος δημιούργησε προσδοκίες και υποσχέθηκε "θαύματα" που δεν μπορεί να εκπληρώσει.

Και τώρα ήρθε η ώρα της κρίσης.

Η ελπίδα του ότι θα κατορθώσει με ακροβασίες να κερδίσει πολιτικό χρόνο λειτούργησε κατ´ αρχήν, αλλά έφτασε ο χρόνος αυτός στο τέλος του.

Εδώ και τώρα για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο Ανδρέα που προσπαθεί επικοινωνιακά να μιμηθεί, πρέπει να λάβει αποφάσεις. Να οδηγήσει τη χώρα σε ένα βιώσιμο αύριο.

Πολιτικά θα υποστεί φθορά. Αυτό είναι βέβαιο.

 Όμως δεν πρέπει να ξεχνά ότι κυβερνά στο όνομα ενός λαού που επιθυμεί την παραμονή του στην Ευρωζώνη.

Ισως μάλιστα να χρειαστεί κάποια στιγμή να στηρίξει και μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας, αν κομμάτι του κόμματός του δεν ακολουθήσει το επώδυνο δρόμο.

Μπορεί να χρειαστεί υπό προυποθέσεις ακόμη και να παραδώσει την πρωθυπουργία. Αλλά θα έχει πετύχει δύο πολύ σημαντικά πράγματα. Την επιβίωση της χώρας και την προσωπική του πολιτική επιβίωση. Βρίσκεται σε μία ηλικία που αν δείξει ωριμότητα και πολιτική αυτοθυσία, ίσως να αποτελέσει μελλοντικά ένα κεφάλαιο για τη χώρα.

Αλλιώς να ξέρει ότι θα βυθιστεί μαζί με το καράβι. Δεν θα το αποφύγει...

Δ.Παπακωνσταντίνου

capital.gr